Το ρεπορτάζ του Bertrand Boissard στο Diapason δεν είναι τυπική επετειακή σημείωση. Διαβάζεται σαν χρονικό της μουσικής δωματίου: εδώ και τριάντα χρόνια, το Φεστιβάλ του Πάσχα στο Ντεβίλ του Yves Petit de Voize δοκιμάζει το ρεπερτόριο με την «εκλεκτή φουρνιά» σολιστών — συχνά πριν το ευρύ κοινό τους γνωρίσει.
Η 30η έκδοση συνδύαζε γαλλικό και τσεχικό πρόγραμμα σε δύο βράδια. Εστιάζουμε στο δεύτερο, «Mitteleuropa»: Janáček, Martinů, Dvořák — με τον Jonas Vitaud στο επίκεντρο.
Ανοίγει με την Sonata «1.X.1905» του Janáček. Μικρές ακρίβειες στην αρχή, γρήγορα ξεπερνιούνται· μένουν «πυκνότητα και συγκρατημένη δύναμη», και στο δεύτερο μέρος ερμηνεία που «δεν φοβάται να στοχαστεί τα βάθη», με «θαυμάσιες λεπτές αποχρώσεις».
Έπειτα το κορυφαίο σημείο: το Piano Quintet No. 2 του Martinů — «άτομο και εφευρετικό, παθιασμένο και παιχνιδιάρικο». Το σχήμα με τον Vitaud στο πιάνο «θριαμβεύει» σε έργο που «θα μπορούσε να γραφτεί χθες».
Η βραδιά κλείνει με την Serenade του Dvořák — έντεκα μουσικοί «σαν απελευθερωμένοι» — και το κοινό φεύγει χαμογελαστό. «Ζήτω η 31η έκδοση!»
Για τη Σύρο, η κριτική επιβεβαιώνει ότι ο Vitaud είναι διεθνούς εμβέλειας μουσικός δωματίου — ακριβής, χρωματιστός, παρών στον διάλογο του κουιντέτου.
