Το εκτενές άρθρο του Frédérick Casadesus στο Libre Journal είναι από τα πιο ανθρώπινα κείμενα γύρω από το άλμπουμ Couperin (1001 Notes). Ανοίγει σαράντα χρόνια μετά το Τσερνόμπιλ και συνδέει αμέσως τη βιογραφία με μεταναστεύσεις ανθρώπων και περιβάλλοντος.
Γεννημένη κοντά στην Ουράλη, στο Κίεβο όταν εκρήγνυνται οι αντιδραστήρες, φεύγει μέσα από αλυσίδα σχεδόν απίθανη: ένας φαγκότος βλέπει αφίσα Soyouz-Tchernobyl, η οκτάχρονη μπαίνει σε λεωφορείο για τη Γαλλία. «Μιλούσαμε πάντα για τη Γαλλία, αλλά να ζήσεις εκεί ήταν αδιανόητο.»
Δεν ρομαντικοποιείται η ουκρανική εκπαίδευση: «όχι εντελώς υγιής», με σκληρό ανταγωνισμό. Προσαρμόστηκε — «στη σκηνή ήμουν ευτυχής, ακόμα κι όταν η δασκάλα μου έκανε απογοητευμένο πρόσωπο» — αλλά περιοδεία στις ΗΠΑ στα δεκαπέντε της έδειξε ότι μπορεί να δώσει «ουσιαστικό μέρος του εαυτού μου» στο έργο.
Ο Couperin ως μεταφορά: «Le rossignol en amour», «Les canaris», πουλιά που δεν φωλιάζουν πια στην Ουκρανία του πολέμου — χωρίς να γίνει η μουσική φυλλάδα. «Η σιωπή στον δημόσιο διάλογο γεννά χειραγώγηση. Καλύτερα να λες τι σκέφτεσαι.» Πρώτα όμως η ερμηνεία του Couperin.
Κλείσιμο: «ένα παράξενο πουλί που δεν του λείπει το θάρρος.» Πριν τη Σύρο, η βιογραφία πίσω από τα clips.
