
Το φεστιβάλ ανοίγει με τα φλογερά χρώματα της Ισπανίας, στον μαγευτικό ρυθμό του χορού. Δίπλα στις εμβληματικές μορφές των Γρανάδος, Αλμπένιθ και ντε Φάγια, η συναυλία τιμά επίσης τον Padre Soler, σπουδαία μορφή του Μπαρόκ, και τον Γκασπάρ Κασσαδό, δεξιοτέχνη τσελίστα και συνθέτη.
Οι δώδεκα Danzas españolas (1888–1890) συγκαταλέγονται στα πιο γνωστά έργα του Γρανάδος. Κάθε κομμάτι αποτυπώνει μια διαφορετική πτυχή της ισπανικής λαϊκής ζωής. Ο «Ανατολίτικος» ξεδιπλώνει μια ρεμβώδη μελωδία μαυριτανικής επιρροής, η «Ανδαλουσιανή» αποδίδει την ένταση του φλαμένκο, ενώ η «Αραβέσκα» κλείνει με ένα κομψό μπολερό.
Η Iberia (1905–1909) είναι το αριστούργημα του Αλμπένιθ, μια σουίτα δώδεκα κομματιών εξαιρετικής δεξιοτεχνίας. Η «Evocación» ανοίγει τον κύκλο με μια ονειρική εμπρεσιονιστική ρεμβασία. Το «El puerto» είναι μια εντυπωσιακή αποτύπωση του λιμανιού της Σάντα Μαρία, με ρυθμούς μπουλερίας.
Γραμμένη το 1919 για τον Arthur Rubinstein, η Fantasia Baetica είναι το πιο φιλόδοξο έργο για πιάνο του ντε Φάγια. Ο τίτλος παραπέμπει στο ρωμαϊκό όνομα της Ανδαλουσίας. Το έργο διοχετεύει την ενέργεια του cante jondo μέσα από μοντέρνα αρμονική γλώσσα.
Το Fandango του Αντόνιο Σολέρ είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα πληκτροφόρων του ισπανικού Μπαρόκ. Γραμμένο γύρω στο 1775, αποτυπώνει το υπνωτικό πνεύμα του λαϊκού χορού φαντάνγκο με επίμονα ρυθμικά μοτίβα και εντυπωσιακή κλιμάκωση.
Γραμμένη το 1926, η Σουίτα για βιολοντσέλο σόλο είναι το πιο προσωπικό έργο του Κασσαδό. Μαθητής του Casals, αντλεί από τις καταλανικές λαϊκές παραδόσεις — ιδίως τη σαρδάνα — εξερευνώντας όλο το εκφραστικό εύρος του βιολοντσέλου.
Γραμμένα το 1914, τα Επτά ισπανικά λαϊκά τραγούδια είναι το πιο αγαπημένο φωνητικό έργο του ντε Φάγια. Κάθε τραγούδι αντλεί από μια διαφορετική ισπανική περιφερειακή παράδοση, μεταμορφωμένο με λεπτές πιανιστικές συνοδείες.