Η συνέντευξη του Gilles Trichard στο We demain (14 Απριλίου 2026) ξεκινά όχι με λίστα έργων, αλλά με το φράγμα Kakhovka: «Στις 6 Ιουνίου 2023… καταστροφή στη βιοποικιλότητα. Πλημμύρες στον Δνείπρο, μετά ξηρασία. Επίσημα κείμενα για οικολογικό έγκλημα πολέμου.»
Η συναυλία Salle Gaveau (10 Απριλίου) ως «αφήγηση»: θέατρο σκιών (Leslie Laugero, LPO), φωνές προσφύγων, τίτλοι Couperin που στρέφουν τη φαντασία σε σπασμένες μεταναστεύσεις.
«Η φύση δεν είναι αφηρημένη· είμαστε μέρος της. Το πουλί συμβολίζει τον δεσμό.» Μιλά για δελφίνια στη Μαύρη Θάλασσα, πελαργούς σε κατεστραμμένα τοπία.
Νήμα Τσερνόμπιλ: απαγορευμένα μανιτάρια, αφίσα Soyouz-Tchernobyl, «5, rue de Lénine», οικογένεια στο Chalon-sur-Saône — η μετανάστευση μπορεί να είναι «ευτυχής και φυσική».
Ρόλος καλλιτεχνών: «Όλα τα μέσα είναι καλά· το ρεσιτάλ θέτει το κοινό σε ενεργή ακρόαση.» Περιοδεία — Ρεν, Λιμόζ, Γερμανία, Ολλανδία, Ελλάδα και Σύρος. Το Couperin της είναι και οικολογική αγρυπνία.
